Ik werk... aan mezelf...

#Boostyourpositivity staat momenteel in het teken van "Werk"... dus dat moest ik dan maar laten passeren, dacht ik... of had ik toch wel iets te vertellen.. ik twijfelde. Ik deelde die twijfel in een reactie op de blog van Ann en zij had wel een punt in haar reactie, dat ik misschien toch iets te vertellen heb, juist omdat ik in een andere situatie zit.

Intussen ben ik al 2,5 jaar niet meer aan het werk, wegens psychische problemen. Daarvoor heb ik eerst met succes en daarna vooral met veel moeite uitdagende jobs gehad. Ik was best ambitieus en gedreven en zag mezelf toch wel een beetje als carrièrevrouw. Maar dan ging het niet meer. Ik probeerde wel, wilde niet toegeven, ploeterde verder maar ik kwam alleen maar dieper te zitten. Uiteindelijk was het duidelijk dat ik meer dan een paar weken rust zou nodig hebben, dat ik een lange tijd "uit" zou zijn.

Mijn situatie is dus minder een eigen keuze dan de keuze om thuis te blijven voor de kinderen of voltijds te gaan werken, en alles wat daar tussenin zit. Ik zou, tegen de adviezen in, kunnen gaan werken, en dat overweeg ik best wel eens, maar eigenlijk weet ik dat ik mezelf dan voor de gek houd. Op dit moment ben ik dus arbeidsongeschikt maar mijn doel is wel weer te gaan werken. En het zal in elk geval iets helemaal anders zijn.

Het zal heel belangrijk zijn dat ik zelf mijn grenzen zal aangeven en bewaken. Want ook al speelt de werkgever een grote rol in de werkdruk, ik ben wel zelf verantwoordelijk voor het aangeven van de grens. In mijn vorige jobs durfde ik niet "klagen" en alles wat gevraagd werd, nam ik er maar bij. Die grenzen aangeven is niet gemakkelijk want ik wil niet overkomen als een ongemotiveerde werknemer, maar het is wel belangrijk. Ondertussen ken ik ook mijn energievreters en -gevers en ik zal daar zeker rekening mee houden tijdens een zoektocht naar werk. Het maakt een enorm verschil als je voldoening haalt uit je job, als je je goed voelt in de werkomgeving... kortom als het plaatje klopt.

Soms krijg ik wel eens te horen dat ik het nu "gemakkelijk" heb of in een "luxepositie" zit. Ik zal zeker niet ontkennen dat het voor Giel wel heel fijn is dat ik hem elke dag rustig naar school kan brengen, hem meestal 's middags thuis kan laten eten en weer afhaal na school. Geen gejaag, geen opvang, elke dag tijd om thuis te spelen. De voordelen van een thuisblijfmama, maar met een ziekteuitkering. Moest ik niet werkonbekwaam zijn, ik zou niet meer thuisblijven. Financieel zou dat niet mogelijk zijn voor ons, maar zelfs al kon het wel, ik wil vooral zelf ook iets anders naast dat mama zijn.

Als ik nadenk over een job of een interessante vacature zie, dan kriebelt het wel. Ik kan me nog goed herinneren dat ik graag ging werken, dat ik voldoening haalde uit mijn job. Maar als ik zie hoe het me op sommige dagen al moeite kost om het hoognodige te doen, hoe ik dagenlang moet bekomen van een gezellige avond met vrienden of een leuke daguitstap, dan besef ik wel dat het momenteel niet kan. Neem daar nog de wekelijkse therapie bij, wat echt wel meer is dan dat uurtje "praten". De impact van zo'n gesprek werkt soms lang na en meestal krijg ik ook heel wat huiswerk mee. Een job zou al heel zwaar zijn, dat combineren met de intensieve therapie die ik momenteel nodig heb zou gekkenwerk zijn. Misschien, hopelijk, is het binnenkort wel te combineren met een parttime job, dat zou ook al mooi zijn.

Maar voorlopig probeer ik de situatie zoals ze is te aanvaarden, zie ik zeker de voordelen ervan voor Giel en hoop ik vooral dat deze periode uiteindelijk leidt naar een situatie waarin ik wel kan doen wat ik wil en dat zonder mezelf te verliezen. Maar eerst werk ik dus vooral aan mezelf.

Liefde voor papier: hoop

Een tijdje geleden vertelde ik al eens dat ik werk aan een motiverend/inspirerend plakboek. Ik toonde jullie al de eerste pagina en vandaag wil ik jullie nog een stukje tonen. Het boek heeft lange tijd stilgelegen. Maar nu ik er weer in gebladerd heb, ben ik toch weer geprikkeld om nog eens een pagina te vullen. Ik heb al weer wat prentjes geknipt en er beginnen wat ideetjes te vormen in mijn hoofd. Maar voorlopig dus een foto van 2 pagina's die ik een hele tijd terug gemaakt heb. Elke pagina staat op zich, maar ze passen toch ook samen.

Ik bleef vandaag hangen bij deze pagina's, omdat ik het de laatste tijd best wel moeilijk vind om de hoop niet te verliezen. Als je al een lange tijd - met vallen en opstaan - werkt aan beter en sterker worden, en toch weer moet toegeven dat het op sommige vlakken fout gaat, en inziet dat je wel al een weg afgelegd hebt maar toch ook nog een lange weg te gaan hebt, dan word je daar wel eens moedeloos van. De laatste tijd heb ik me wel eens afgevraagd waar ik mee bezig ben en of het zin heeft om nog te vechten, wil ik wel eens opgeven en verlies ik uit het oog wat ik wel al bereikt heb. En op zo'n momenten is het goed om eens te bladeren door dit boek, of te werken aan een nieuwe pagina... en terug een sprankeltje hoop te voelen...

Een uitnodiging tot mild zijn

"Laat je een hele week leiden door een zachte, ondersteunende en motiverende stem. Wees mild en laat je niet leiden door de strenge stem die je gewend bent te gehoorzamen. Komt die strenge stem, erken dat ze er is maar probeer je er niet door te laten leiden."

Deze uitdaging kreeg ik mee van de psycholoog.

En weerstand dat zoiets oproept! Mijn strenge stem schreeuwde in mijn hoofd, mijn hart ging tekeer en ik voelde mijn spieren opspannen. Alles in mij protesteerde tegen die milde houding.

Maar waarom? Ik vind het heel normaal en zelfs belangrijk dat ik mild en lief ben naar Giel, dat ik hem positief benader, motiveer in wat hij doet en hem stimuleer. Ik toon dat ik trots ben op hem, geef complimentjes voor kleine dingen. Als iets niet lukt, zeg ik dat hij goed geprobeerd heeft en dat moedigt hem aan om opnieuw te proberen. Ik sta vooral stil bij de dingen die hij goed gedaan heeft en probeer niet teveel aandacht te schenken aan negatief gedrag. Want het is aangetoond, het werkt!

En toch is het zo moeilijk om lief en mild te zijn voor mezelf. Toch hou ik vast aan het idee dat nooit tevreden zijn en mezelf afbreken ervoor zal zorgen dat ik het beter ga doen. Als er iets lukt, moet er altijd een "maar" volgen. Toch blijf ik mezelf wijsmaken dat ik moet presteren, dat gewoon "zijn" niet goed genoeg is. En denk ik ook: als ik maar streng genoeg ben voor mezelf, komt die strengheid van de buitenwereld minder hard aan.

En ik ben niet alleen... toeval of niet, er verschijnen overal berichten dat we beter voor onszelf moeten zorgen, minder druk moeten leggen, elkaar moeten steunen,  milder moeten zijn voor onszelf en voor elkaar. Toen ik gisteren de blog van Lilith las, waarin ze pleit voor meer mildheid en doorklikte naar de blog van Michel Vuijlsteke over elkaars rekening niet te maken, wist ik het wel zeker, hier ligt een mooie uitdaging.

Hoe kan jij milder zijn voor jezelf of voor anderen?

Terugblik op September en dan weer vooruit!

Op het einde van Augustus keek ik met volle moed en veel plannen uit naar September. Met meer tijd en meer structuur in het vooruitzicht zag ik een heleboel mogelijkheden. Teleurgesteld ben ik eigenlijk wel, in mezelf, in hoe ik September uiteindelijk ingevuld heb. Al was zeker niet alles slecht.

Plusjes

Vrijwilligerswerk - Ik ben gestart als "leesmoeke" in de plaatselijke lagere school, maar het is natuurlijk na twee keer (die weliswaar goed meevielen) moeilijk te zeggen hoe me dat bevalt. Maar ik heb de stap gezet, Ik merk wel dat ik mijn geduld-knopje moet aanzetten. Dat lezen is een goede wekelijkse oefening, niet alleen voor die kinderen, ook voor mijn geduld ;) Is het toeval dat geduld ook voor Mr. Gielemans een werkpuntje is?

Bloggen - Ik slaag er vrij goed in mijn blog regelmatig te updaten en heb me beziggehouden met het aanmaken van pagina's zodat blogberichten per thema terug te vinden zijn. De 1000-vragen challenge heb ik afgerond en ik ben begonnen met #boostyourpositivity. Ik heb zelfs een Instagram-account aangemaakt maar ik ben er nog niet uit hoe ik Instagram precies wil gebruiken. Wat vooral telt, ik heb plezier in het bloggen!

Speeltijd - Ook al was September een nogal natte maand, we hebben toch heel wat leuke buitendingen gedaan. We gingen uitwaaien aan zee, wandelen in het bos en in plassen springen in de regen. We zijn ook naar het Schots Weekend in Alden-Biezen en Bruegel in Beringen geweest en daar was zelfs iedere keer de zon van de partij.

Leef aanstekelijk - Vorige week ging ik naar het Leef Aanstekelijk - event van PRH in Hasselt en kocht voor mezelf een Groeiboek. Vlak voor ik moest vertrekken overwoog ik serieus om het af te zeggen. Ik keek er tegenaan om ergens naartoe te gaan waar ik niemand kende, maar gelukkig ben ik toch geweest. Een blogbericht hierover staat nog op de planning, maar ik kan wel al vertellen dat het een positieve en aanstekelijke ervaring was. Het komt er nu op aan dit zelf verder te zetten, onder andere met behulp van het Groeiboek.

Plusmin

Naaien - Ik naaide veel minder dan gepland/gehoopt. Ik maakte wel een toffe top voor mijn schoonzus, maar ik ben toch vooral blij met de kleertjes die ik voor Mr. Gielemans maakte. Mijn favoriet is absoluut het hemdje dat ik maakte voor de Tour der Bloggers. Het naaien voor mezelf schoof steeds maar op... tot vorige week, en dan vlotte het naaien langs geen kanten meer... aan de kant leggen, opnieuw proberen, iets anders starten. De goesting is nu ook even weg, dat heb je als het niet meezit, terwijl ik in mijn hoofd wel nog een hele waslijst aan projecten heb die ik zou moeten maken. Even duimen dat er snel een ommekeer komt, want naaien was de laatste tijd net hetgeen dat me energie en wat zelfvertrouwen gaf, maar daar is momenteel niet zoveel van te merken.

Minnetjes

Lichaamsbeweging - Het ontbreekt me momenteel aan elke zin om te gaan zwemmen, of sporten in het algemeen. Behalve 4x de afstand huis-school-huis wandelen en de uitstapjes met Giel bewoog er bitter weinig in September.

Werken aan mezelf - Het plan was om vanaf September ook weer ijverig te werken aan mezelf, zowel in therapie als thuis. Werken aan mezelf werd echter weglopen van mezelf... en daar ben ik niet trots op. Integendeel, ik ben kwaad op en teleurgesteld in mezelf. Omdat ik steeds weer koos voor vluchtgedrag, en zo ging September voorbij. Ik besef zelf wel dat kwaad en teleurgesteld zijn me niet verder zullen helpen. Dat ik gewoon weer opnieuw moet proberen. Every moment is a new chance. Right? Maar eerlijk gezegd blijf ik wel met een slecht gevoel zitten. Ik bekijk nu samen met de psycholoog wat ik nodig heb zodat ik niet zo snel de nood voel om gevoelens weg te duwen en te kiezen voor vluchtgedrag. En wat ik wel kan doen als het me toch teveel wordt, wat me kan ontladen, ontspannen en afleiden. En ook belangrijk volgens haar, hoe ik kan leren milder te zijn voor mezelf ;)

Maar goed, September wuif ik uit en ik sta open voor wat Oktober te bieden heeft:

Een mooi vooruitzicht op bloggebied: nog maar 3 nachtjes slapen en ik mag 2 dagen naar de Femma Blogschool waar ik hopelijk een heleboel inspiratie opdoe om mijn blog verder te ontwikkelen en leuke mensen mag ontmoeten. En! Ik mag een gastblog schrijven voor Madame Stof! Hoe en wat, nog geen idee, ze heeft het me nog maar net gevraagd. Ik houd jullie op de hoogte!

Oktober is dé herfstmaand en ik hoop dus veel het bos in te trekken en met Giel op zoek te gaan naar herfstblaadjes en andere schatten, liefst met een herfstzonnetje dat door de bomen schijnt. Op 31 oktober doen we sowieso mee aan de kindvriendelijke Halloweentocht van de plaatselijke Gezinsbond.

Er zal genaaid worden, zeker voor Giel en Matthéo, maar hopelijk toch ook voor mezelf. Broeken, sweaters, hemdjes (ja, nog meer hemdjes), pyama's, rokjes, jurkjes, ... er staat genoeg op mijn lijst. Misschien neem ik ook nog eens de breinaalden of loom bij de hand om de winteraccessoires aan te vullen. Want er liggen nog een heleboel bolletjes breiwol te wachten.

In mijn agenda zal ook zeker nog tijd over zijn om een paar boeken te lezen en met lieve mensen af te spreken. Ik moet het gewoon doen! En aan de slag gaan met het zotte idee van mijn beste vriendin. En hopelijk, maar laten we ervan uitgaan, herpak ik me ook weer, en vecht ik weer met moed en durf tegen de draakjes in mijn hoofd.

Hoe kijken jullie terug op September en wat zijn jullie plannen voor Oktober?

Word wakker met Lunatiek #boostyourpositivity

Slapende kindjes wakker maken, ervoor proberen zorgen dat ze eten, hen wassen en aankleden, opletten dat ze aangekleed blijven en ondertussen zorgen dat je zelf presentabel bent en de boekentasjes gevuld zijn... en dat terwijl de minuten wegtikken en de stress om te laat te komen begint...

De ochtendrush...

Ik heb het maar één keer meegemaakt, toen een neefje van Giel bleef slapen. Ik snapte eindelijk waar vrienden en andere mama's aan de schoolpoort het over hadden. De zucht van verluchting die er geslaakt wordt als het gelukt is. En ik zag nu ook waarom een vroeg vogeltje wel een voordeel is.

Ergens tussen 5 en 6 word ik gewekt door getrappel in de gang, de deur die opengaat en "Mama? Is het al ochtend?" Nog voor ik kan antwoorden "Nee Giel, het is nog midden in de nacht..." staat hij al langs mijn bed, geeft me een kusje en zegt "Kom mama, jij mag met mij opstaan". Te slaperig en te slechtziend om zelf mijn wekker te kunnen lezen, mag Giel dat voor mij doen. Soms is het me echt te vroeg en probeer ik 'm nog even terug in bed te krijgen (dat van hem of dat van mij), maar slapen zit er meestal niet meer in.

Mr. Gielemans wordt trouwens wakker met een gezonde eetlust. Ik maak dus eerst een paar boterhammen voor hem klaar en terwijl hij die opeet, maak en drink ik koffie. Giel eet en vertelt en ik word wakker. Ondertussen maak ik ook alvast zijn boekentasje klaar. Meestal is dat niet meer dan een stuk fruit en zijn beker vullen met water, af en toe moeten er boterhammetjes mee.

Als Giel gegeten heeft, krijgt hij nog ruim de tijd om te spelen. Ik kan me rustig klaarmaken en al enkele huishoudelijke taken doen zoals de afwasmachine leegmaken, een wasje insteken of plooien... lekker op't gemak. Meestal bekijk ik dan ook mijn mails, facebook, ... Om 8u moet Giel zich klaarmaken, en tegen 8u15 is hij klaar om naar school te vertrekken. Als we hier ergens wat vertraging oplopen, is dat geen probleem, want we zijn aan de vroege kant.

Vandaag namen we zelfs even de tijd om een klein Lego-dingetje vanachter uit Giel's neus te vissen met een pincetje. Het kleine dopje was daar op mysterieuze (ahum) wijze geraakt en zorgde toch even voor een hysterische huilbui bij Mr. Gielemans. Gelukkig kon ik hem kalmeren en was het item na enkele pogingen verwijderd.

De school ligt op wandelafstand (500m) dus meestal gaan we te voet. Soms neemt Giel zijn fiets en huppel/ren ik er een beetje achteraan. Onderweg is er nog tijd voor een babbeltje, om rond te kijken, steentjes te rapen of bloemen te plukken. Aangekomen in school krijg ik nog gauw een kus voor Mr. Gielemans verdwijnt met zijn kameraadjes. Ik wandel rustig naar huis waar ik nog een koffietje neem...

Als ik een tip zou moeten geven voor een minder hectische ochtend, zou het zijn: rek iets meer tijd uit dan je strikt gezien nodig hebt. Al begrijp ik best dat ik op dit vlak ook wel in een gemakkelijke positie zit ;)


Meer info over #boostyourpositivity of eens kijken hoe anderen de ochtend aanpakken vind je hier!

Liefde voor papier: Collect moments, not things...

Enjoy the little things in life

There's something good in every day

Focus on the good, not the bad

...

En toch is het vaak zo moeilijk om te focussen op het positieve, om het mooie te blijven zien, en vooral om het mooie voor de geest te halen wanneer het moeilijker gaat. Ik  kreeg van verschillende therapeuten al eens de opdracht om een boekje te beginnen en daar elke dag 3-5-10 (afhankelijk van de therapeut/arts) dingen in te noteren die goed gingen die dag, die me hadden doen (glim)lachen, me blij hadden gemaakt. Een opdracht die in het begin wat moeilijk leek, dan makkelijker werd, en dan vergeten werd. Toch valt er zeker iets goed uit te halen uit zo'n positief boekje. Zeker als je het boekje ook gebruikt om eens in te kijken als het wat moeilijker gaat, als je even wilt denken aan de dingen die wel mooi en goed zijn.

Een heel leuke variatie kwam via een vriendin op mijn weg. Zij nodigde iedereen uit om een "Good things jar" in gebruik te nemen. Een lege confituurpot bijvoorbeeld waar je regelmatig een goede herinnering steekt. Op een klein papiertje schrijf je de herinnering, zo concreet mogelijk, zodat je later ook weer weet waarover het gaat, en eventueel hoe je je daarbij voelde. Na een jaar heb je een - hopelijk - fijn gevuld potje met herinneringen die je kan herlezen.

Zelf koos ik om een doosje te pimpen, met wat motiverende prentjes die ik hier en daar vond. Ik spaar de herinneringen niet op om ze op een vast moment te lezen, maar wil gewoon af en toe eens in het doosje grabbelen en er een paar uit halen. Soms helpt een herinnering je eraan te denken nog eens met een vriendin af te spreken, een wellnessdagje in te plannen, of een wandeling te maken. Soms is zo'n herinnering gewoon fijn om even aan terug te denken. 

Het blijft wel eens wat opzij liggen, maar dat is ook niet zo erg. Je kan het op elk moment weer oppikken, gewoon wanneer je er zin in hebt.

Het kan trouwens ook leuk zijn om zo'n doosje/potje te maken en cadeau te geven aan een goede vriendin. Steek er dan zeker al wat leuke herinneringen in die je samen deelt. 

Deze mooie dingen wil ik deze week in mijn doosje steken:

- Kaartjes ontvangen in de bus naar aanleiding van mijn Liefde voor Papier-rubriek

- Complimentjes krijgen over mijn vorige blogbericht

- Zotte dromen met mijn beste vriendin

Liefde voor papier: borduren op papier

Anderhalf jaar geleden begon ik een creatief motivatieboek. Pagina's vullen en opnieuw bekijken zouden mijn motivatie om beter te worden kunnen ondersteunen. Ik werd geïnspireerd door de Smashbooks die ik online zag, en door de lay-outs van magazines als Happinez en Flow, wat je vooral in de latere pagina's kan zien. Ik hou ook heel veel van (goede) quotes, dus die wilde ik ook zeker op verschillende pagina's verwerken.

De eerste pagina in het boek was in eerste instantie niet bedoeld voor het boek. Uiteindelijk vond ik wel dat dit werkje erin thuishoorde, maar dan wel helemaal vooraan. Het blijft voor mij een hele speciale en vandaag wil ik 'm met jullie delen.

Ik tekende mijn schets op dun papier. Ik ben nog steeds verbaasd over mezelf dat ik erin geslaagd ben deze draak te tekenen, want tekenen ligt me echt niet. Voor mij moest de draak krachtig maar toch elegant zijn, en dat is wel gelukt vind ik.

De schets werd dan op het stevige kartonpapier gelegd en dan prikte ik het silhouette daarin. Nog borduren en mijn draak was klaar.

De tekst in het midden is één van mijn favoriete quotes, misschien wel dé quote... Omdat ie op foto wat moeilijk leesbaar is, deel ik 'm nog eens.

Perhaps all the dragons in our life are princesses

who are only waiting to see us act,

just once, with beauty and courage.

Perhaps everything that frightens us is,

in its deepest essence,

something helpless that wants our love.

(R.M. Rilke)

1000 vragen-challenge: Hoe ziet je leven er over 10 jaar uit?

De voorlaatste vraag van de zomerchallenge, geen uitbolvraagje van Delphine, ik heb er toch wel behoorlijk over zitten nadenken. En ik kwam er niet uit... Ik ben nooit goed geweest in ver vooruitkijken. Ik plan heel graag in de nabije toekomst, tot in de details wil ik weten hoe en wat, maar verder vooruit, daar kijk ik van weg... Dus 10 jaar verder kijken had ik nog nooit gedaan.

Uiteindelijk moet ik toegeven dat ik niet ver geraakt ben... zeker niet concreet... ik weet op dit moment niet eens wie ik ben en wat ik wil, ben een beetje de weg kwijt, laat staat dat ik 10 jaar vooruit kan kijken. Dan herinnerde ik me dat ik een vergelijkbare vraag al een paar keer eerder heb moeten beantwoorden, de laatste keer eind december 2013. De vraag was een optimistisch toekomstscenario te schrijven en dit was het resultaat:

"Ik ben tevreden met wie ik ben, innerlijk en uiterlijk, en ik focus niet langer op mijn minpunten. Ik kan mijn sterke kanten zien en ik ben er blij mee. Ik voel mijn grenzen aan en kan ze respecteren zonder me daar schuldig bij te voelen. Ik zie mezelf als goed genoeg, perfect hoeft niet meer. Ik zie mijn mindere kanten als werkpunten en ik geef mezelf de kans om te blijven groeien zonder mezelf teveel onder druk te zetten. Ik sta meer relaxed in het leven en ben niet meer constant bang om te mislukken of voor wat anderen denken over mij. Ik heb meer zelfvertrouwen en ik durf ook anderen te vertrouwen. Ik kan open en eerlijk zijn en ik durf hulp te vragen. Ik kan de controle loslaten en de dingen laten zijn zoals ze zijn. 
Ik voel me gezond en energiek, ik kan op een gezonde manier omgaan met eten en bewegen, ik voel me goed in mijn vel en aanvaard mijn lichaam zoals het is. Ik dans en beweeg om te ontspannen en te ontladen, niet om te compenseren of te straffen. Ik luister naar mijn lichaam, als het moe is, geef ik het rust, als het gespannen is zorg ik voor ontlading of ontspanning. 
Ik kan genieten, van mijn gezin, mijn vrienden, van mijn hobby's, van eten, van kleine en grote dingen. Ik sta met meer openheid in het leven en durf anderen toelaten. Ik heb terug zin in het leven, zin om dingen te ondernemen en nieuwe dingen te proberen. Ik kan ook rustmomenten toelaten, ik kan stilstaan zonder stil te vallen. Ik heb een goed evenwicht in tijd voor mezelf en tijd voor anderen. 
Ik doe een job die me ligt, die me voldoende uitdaging geeft en waarin ik mezelf kan ontplooien. Ik kan mezelf geven in die job zonder dat ik over mijn grenzen ga, zonder dat ik mezelf voorbij loop. Mijn job is in balans met mijn privéleven."

Vandaag ben ik daar niet, misschien wel over 10 jaar...of eerder mag ook ;)

Volgende week wordt de laatste vraag beantwoord en dat is misschien die van jou als je reageert op dit bericht of dat van de andere blogsters met een getal tussen 1 en 1000 (vragen 1, 26, 27, 37, 45, 159, 291, 458, 827, 912 en 999 werden al beantwoord). Als je vraag getrokken wordt, mag je zelfs een klein cadeautje verwachten van de blogster(s) die je volgt. Volg je één van ons, betekent dat één cadeautje, volg je ons alledrie, dan zelfs drie cadeautjes!

Als je vraag getrokken wordt, vergeet dan ook niet je gegevens te bezorgen!

Lees en volg Stephanie op Bloglovin, Facebook en/of Instagram,
Lees en volg Eefje op Bloglovin, Facebook en/of Instagram,
Lees en volg mij op Bloglovin en/of Facebook.

In mijn hoofd

Ik vertrek naar Carglass, 10 minuten extra genomen voor de volgens Google Maps 25 minuten durende rit. De GPS zegt 29 minuten. Een eerste golfje onrust, ineens heb ik maar 4 minuten extra, dat is weinig. Wat ochtenddrukte onderweg, de weg misschien niet meteen vinden, ... is 4 minuten extra wel genoeg... ik probeer het los te laten, wat moeilijk wordt als er een tractortje dat 25km/u rijdt nog gauw voor me de weg op rijdt. De weg, zo'n kronkelend ding met nog een brug onderweg.... misschien 500 meter lang dat die tractor voor me rijdt, maar dat golfje wordt allang overspoeld door een grotere golf en ik hou mijn GPS in de gaten... ja hoor, zie je wel... ineens heb ik nog maar 3 minuten op overschot. En ik bedenk me dat ik die tractor vermeden zou hebben als ik niet gauw terug naar binnen was gelopen om een pen mee te nemen... een extra pen eigenlijk want meestal zitten er verschillende in mijn handtas... maar ik wou zeker zijn natuurlijk. Compleet zinloos om deze beslissing te gaan evalueren en me er druk over te maken, maar dat doe ik toch.

Intussen rijden we weer - min of meer vlot - en ik probeer me niet alleen te focussen op dat tijdstip op mijn GPS, maar ook op de weg. Uiteindelijk zie ik zelfs weer een 4 verschijnen en ik ontspan weer een beetje. Ik ga het gewoon halen...

En dan staan we stil... midden in een dorpscentrum. Ik kom daar nooit en denk eerst nog dat het weer aan die ochtenddrukte ligt. Je hebt nog 4 minuten extra, denk ik, eventjes wachten tot ik dat knooppuntje voorbij ben, het zal geen ramp zijn... ik tel hoeveel auto's vertrekken wanneer het groen wordt en erger me als het er eens eentje minder is. Dit gaat niet vooruit... Mijn buik trekt samen als ik zie dat mijn overschot weg is... en nog steeds weinig beweging.

Wanneer de beelden van een geïrriteerde onthaalmedewerker voorbijkomen, beslis ik alvast een telefoontje te doen naar de Carglass vestiging. Op tijd komen gaat niet meer lukken, dan tenminste op tijd verwittigen. Terwijl ik stilsta, kijk ik in mijn handtas, geen telefoon te vinden, wel enkele pennen. In het bakje in de auto waar ik die telefoon ook soms leg ligt enkel het papiertje met het adres en telefoonnummer. Misschien heb ik de telefoon in mijn laptoptas gestoken. Nadat ik nog eens een metertje vooruit mag rijden, neem ik de tas en voel en kijk... maar geen telefoon. Komaan... niet nu! Een paar meter verder is de laptoptas helemaal leeggehaald en omgekeerd, en terug gevuld, maar zonder succes. Met de handtas doe ik hetzelfde, maar het enige wat mijn aandacht trekt, zijn de 5 pennen die erin zitten. Geen telefoon dus... ik overloop mijn vertrek en ik kan me ook niet herinneren dat ik 'm meegenomen heb. In gedachten zie ik 'm liggen langs mijn laptop, waar ie meestal ligt. Al klopt dat beeld ook niet, want de laptop is wel mee.

In elk geval, ik besef dat ik niet kan bellen terwijl ik zie dat ik al 6 minuten te laat ga zijn. En nog steeds gaan we tergend traag... Dit is geen gewone ochtenddrukte meer. De buikpijn wordt erger en mijn hoofd draait zot. Ik zie mezelf steeds opnieuw binnenkomen, mezelf excuserend voor het te laat komen en het niet kunnen verwittigen en ik krijg een opeenvolging van geïrriteerde blikken, boze reacties, "had je niet even kunnen bellen" of "hoe vaak hebben we dat excuus al niet gekregen". Ik voel me schuldig, beschaamd, gehaat en uitgelachen. Ik wil ergens wegvluchten waar ik nog niet eens ben geraakt. Ik overweeg om te keren en naar huis te gaan, maar die ruit moet echt vervangen worden.

Uiteindelijk rijden we weer - de brandweer probeert een auto die rechtop tegen een berm hangt weg te slepen en hopelijk is niemand gewond - en in mijn hoofd oefen ik mijn excuses en de snelste manier om mijn spullen uit de auto te nemen om geen tijd te verliezen. Ik zit nog teveel in mijn hoofd en ook al duid mijn GPS het goed aan, ik rijd toch nog voorbij de voorsorteerstrook. Gelukkig kan ik vrij snel terugkeren en recht voor de ingang parkeren.

Ik grabbel alles snel bijeen, ga duizelig en snel ademend naar de deur, begin me excuseren nog voor ik goed en wel binnen ben, mentaal voorbereid op allerhande onaangename reacties van de onthaalmedewerker. En dan hoor ik "Geen erg mevrouw, dat kan gebeuren, geef uw sleutels maar dan kan mijn collega eraan beginnen. U kan daar iets te drinken nemen en er zijn kranten en tijdschriften. Of wilt u graag de wifi gebruiken...."

Ja, dat kon ook natuurlijk. Even niet aan gedacht...

(mijn telefoon? Die had de vriendelijke man die mijn ruit vervangen heeft tijdens het stofzuigen van de auto - yay voor extra service - gevonden... uit mijn tas gevallen zeker?)

Liefde voor papier

Ik ben een fan van papier! En die liefde wil ik vanaf nu delen in mijn blog. Via het tonen van creatieve papieren projecten, het laten zien van de leukste papieren spulletjes die ik recent of langer geleden gevonden/gekregen heb en het delen van mijn plezier in het schrijven op papier... 

Het ideetje voor deze rubriek kreeg ik toen ik in dit geweldig mooie schriftje aan't noteren was wat ik met deze blog wil en hoe ik het ga aanpakken. Brainstormen is zoveel leuker met zo'n prachtig schriftje bij de hand. 

Ik gebruik notitieboekjes en schriftjes voor allerlei dingen... voor lijstjes, gedachtenspinsels, naaiprojectjes, andere creatieve ideetjes, opdrachten die ik moet neerschrijven voor de therapie, eetdagboek, ... Ik denk dus ook altijd dat ik er niet genoeg kan hebben al zal ik nog heel veel moeten schrijven als ik alles wil volgepend krijgen.

Waar ik dit pareltje vond? Aan de kassa bij de Zeeman. Ik kon trouwens kiezen uit verschillende dessins. Het is een product van Zeeman India, en met de verkoop wordt het "Save our sisters" project in India gesteund, al heeft me dat niet over de streep moeten trekken. Het dessin en de leuke wikkelsluiting hadden dat al snel gedaan ;)

En jij, gebruik jij wel eens een schrift of notitieboekje? En waarvoor?

Elk einde is een nieuw begin

En met het einde van de zomervakantie begint niet alleen voor Mr. Gielemans een nieuw schooljaar, maar ook voor mijzelf is het een beetje een nieuwe start, of een heropstart op sommige vlakken. De bedoeling is een min of meer stabiele dag- en weekstructuur te hebben, met een evenwicht tussen nuttige en ontspannende activiteiten, met voldoende sociaal contact. En daarbij nog even zorgen dat ik vooruitgang maak ;)

1. Naaien naaien naaien

Meer tijd voor mezelf betekent meer tijd om te naaien! Ik had rekening gehouden met minder naaien tijdens de grote vakantie, maar ik had toch gedacht iets vaker achter de naaimachine te zitten. Maar meestal was ik 's avonds gewoon te moe om nog iets fatsoenlijk te kunnen in elkaar steken.

Met het begin van het schooljaar kan ik binnenkort ook weer gezellig naar de tweewekelijkse Naaikaffees van Femma. Vorig schooljaar heb ik de laatste keertjes meegedaan en dat smaakte naar meer. Extra punten omdat ik hiermee "tussen de mensen" kom ;)

2. Vrijwilligerswerk

Het ligt nog niet vast, maar ik ga me in de school van Giel aanbieden als leesmama. Misschien ook fruitmama, dat kan ook. "Echt" aan het werk zit er nog niet meteen in, maar een klein engagement zoals dit lukt zeker.

3. Zwemmen

Vorig schooljaar ging ik best vaak zwemmen, alleen ontbrak de regelmaat. Er waren weken waarbij ik dagelijks een uur lang baantjes trok en er waren weken dat ik mezelf niet zo ver kreeg mijn spullen bijeen te rapen en naar het zwembad te gaan. Nochtans weet ik dat fysieke inspanning één van de manieren is om me te ontladen en ontspannen. Zeker nu ik gestopt ben met dansen, merk ik dat emoties en stress in mijn lichaam kruipen en er niet zomaar uitgaan. Het positieve effect op mijn spieren en conditie vind ik natuurlijk ook een grote plus!

4. Iets nieuws leren

Iets nieuws leren zou een erg goede invloed hebben op de mentale gezondheid van de mens. Afgelopen jaar leerde ik naaien en ik kan zeker nog een heleboel bijleren, maar ik wilde toch nog een stapje verder. Echt op naailes, dacht ik eerst, maar eigenlijk heb ik daar niet zoveel zin in. Eigenlijk lukt het best met dat zelf uitproberen en ik heb een paar hulplijnen waarbij ik terecht kan als ik ergens tegenaan loop.

Zelf was ik er niet meteen opgekomen, maar toen ik in mijn favoriete stoffenwinkeltje aan't babbelen was over leren naaien, zelf uitzoeken, graag je eigen ding doen met patronen, ... zei de eigenares "naailes lijkt me niks voor jou, zou je geen cursus patroonontwerp gaan doen". Ik liet dat een tijdje bezinken, ging dan eens rondkijken en ik heb de knoop doorgehakt. Op het einde van het najaar start de opleiding.

Ik heb geen grootse plannen om hiervan mijn beroep te maken, ik ben gewoon enorm geïnteresseerd in hoe een patroon opgebouwd is en ik zou graag de vaardigheden hebben om zelf mijn patronen te kunnen tekenen. Net iets ingewikkelder dan de Lunatiek top en het bananenzakje ;) Het wordt een hele uitdaging, maar ik kijk er wel naar uit.

5. Bloggen

Mijn eerste maanden als blogger zitten erop en ik heb de smaak te pakken. Maar ik wil het ook beter aanpakken en nam daarvoor het boek Make it blog it share it bij de hand. De afgelopen weken werd er wel al wat nagedacht en genoteerd, maar vanaf nu ga ik er echt mee aan de slag. . Ik start alvast met een blogplanning en zal meer structuur proberen brengen in mijn blog. En waar ik vooral naar uitkijk, maar toch ook met een klein hartje: ik heb me ingeschreven voor de Femma Blogschool. Spannend!

6. Werken aan mezelf

Dat betekent in eerste instantie vooral meer therapie, en meer aan de slag gaan thuis met de materie die daar aangepakt wordt. Het belooft best zwaar te worden, maar ik heb die beslissing genomen en ik kan niet blijven vluchten. 

Daarnaast ook op zoek gaan naar mezelf... wie ben ik, wat wil ik en hoe kan ik dat invullen? En dat op individueel, sociaal en professioneel gebied. Dit is echt een blanco blad, raar maar waar. Maar dat belooft dus ook nog interessant te worden.

7. Aanstekelijk leven

Gewoon in de dagelijkse dingen wil ik aanstekelijk leven en daar meer aandacht voor hebben. Een welgemeend complimentje, een glimlach, iemand inspireren of motiveren, een helpende hand zijn. Anders leven. Ik wil vaak, maar wacht af... maar als ik het wel doe, merk ik dat het aanstekelijk werkt en dat de reactie die eruit voortkomt enorm deugd kan doen. Ik ga wel wat uit mijn comfortzone moeten komen, maar is dat niet net goed?

1000-vragen challenge: je verste reis

Deze week werd Sara's vraag nummer 458 gekozen en het antwoord van de vraag katapulteerde me naar New York City bijna 6 jaar geleden. Mijn ventje en ik wilden op huwelijksreis en het mocht echt wel iets hebben. Maar we zijn geen van beiden zonnekloppers of grote avonturiers. Lang bleven we binnen Europa kijken tot ik ineens aan New York dacht, een stad waar we allebei echt naartoe wilden gaan en nu hadden we de kans! Al is het niet de typische bestemming voor een huwelijksreis, voor ons klopte het plaatje helemaal en ons vertrek stond gepland de dag na ons huwelijk.

Het huwelijksfeest had behoorlijk zijn tol geëist en we vertrokken dus doodmoe en ik met voeten vol blaren op citytrip. Maar dat was allemaal onmiddellijk vergeten dankzij alle indrukken die je opdoet in deze metropool! De grootsheid van de stad vond ik heerlijk en ik kon echt genieten van het continue leven overal. De stad ademt energie en actie en toch vond ik er ook rust in al die levendigheid.

We hielden ervan de stad te voet te doorkruisen, liefst met een Starbucks in de hand, maar we slaagden er ook goed in als echte New Yorkers snel een taxi te pakken te krijgen. Vooral 's nachts na een avondje in een underground jazzclub een beetje wiebelend op de stiletto's voelde ik me bijna Carry uit Sex & the City als ik vol schwung een taxi deed stoppen.

West Side Story zal trouwens nooit meer hetzelfde zijn sinds ik de musical daar mocht bijwonen, en nu weet ik pas goed dat Central Park niet zomaar een parkje is in een grote stad. De musea alleen al verdienen eigenlijk een aparte vakantie en de volgende keer vertrek ik met een leeg koffer zodat ik wel ruimte heb om te shoppen.

Op het einde van de huwelijksreis namen we ons voor om elke 5 jaar onze huwelijksverjaardag daar te vieren, maar intussen - met een huisje dat nog werk vraagt, een kleine man in huis en een wat lager inkomen - zijn we bijna 6 jaar verder en worden gespaarde centjes nog beter ergens anders gespendeerd. Maar teruggaan, dat doen we zeker!

Dit was de zesde keer dat er een vraag uit 1000 vragen aan jezelf van Flow werd beantwoord door verschillende blogsters. Ook volgende week wordt er weer een vraag getrokken en dat is misschien die van jou als je reageert op dit bericht of dat van de andere blogsters met een getal tussen 1 en 1000. Als je vraag getrokken wordt, mag je zelfs een klein cadeautje verwachten van de blogster(s) die je volgt. Volg je één van ons, betekent dat één cadeautje, volg je ons allevier, dan zelfs vier cadeautjes!

Benieuwd naar de reizen van de andere blogsters? Hier lees je de antwoorden van Stephanie, Eefje en Saskia.

Welke vraag moeten we volgende keer beantwoorden? Geef je getal en wie weet wordt jouw vraag gekozen! Vragen 45, 912, 291, 399, 458 en 159 zijn al gepasseerd, maar nog genoeg andere opties om uit te kiezen. Reageer wel vóór vrijdag 17u want om 18u wordt beslist welke vraag de dinsdag erna beantwoord wordt.

Wil je als je cijfer gekozen wordt ook iets ontvangen?

Volg Stephanie op Bloglovin, Facebook en/of Instagram,
Volg Eefje op Bloglovin, Facebook en/of Instagram,
Volg Saskia op Bloglovin, Facebook en/of Instagram
Volg mij op Bloglovin en/of Facebook.

Ik ga op vakantie en neem mee...

Ik ben een lijstjesmadame... mijn man zegt dat een daguitstap met mij meer lijkt op een militaire operatie met mijn checklist en strikte planning, maar eigenlijk vind ik lijstjes niet alleen heel erg nuttig maar ook gewoon leuk om te maken. Dus dit jaar maak ik voor ons weekje vakantie naar Gelderland een extra lijstje om de me-time die ik hoop te hebben creatief en leuk te kunnen invullen.

1. Haakgerief

Mijn naaimachine gaat niet mee op vakantie... een weekje zonder doet misschien ook deugd. En het geeft me ook de mogelijkheid om toch nog eens een deftige poging tot haken te doen. Extra plus, mijn zus met wat meer haakervaring gaat mee op vakantie en zal me dus wat technieken kunnen aanleren!

2. Kleurpotloden

Ook ik ben mee op de kar gesprongen van het kleuren. Het is iets dat me 's avonds helpt om te ontspannen en niet meer teveel bezig te zijn met de kleine en grote zorgen in mijn hoofd. De focus is dan eventjes puur op de tekening die ik inkleur... Voor mijn verjaardag heb ik verschillende kleurboeken gekregen, dus eentje gaat zeker mee in het koffer!

3. Pen & papier

Het is geen verrassing voor jullie dat ik graag schrijf, maar ik hou echt enorm veel van ouderwetse post. Zelf brieven schrijven vind ik heerlijk, omdat ik dan echt de tijd neem om heel gericht aan één persoon te schrijven en er hopelijk voor te zorgen dat die vriendin geniet van mijn briefje of kaartje. Op vakantie schrijven heeft dan nog net iets extra's, dus dat schrijfgerief moet mee!

4. Flow vakantieboek

Ik ben een fan van Flow en het vakantieboek heb ik hier al een tijdje klaar liggen, leuk om er af en toe wat in te lezen en vooral bezig te zijn met het vakantiedagboek. Er staan 21 dagen in terwijl ik maar 7 dagen weg ben, dus ik mag eigenlijk 3 dagen invullen elke dag ;)

5. Geen vakantie zonder boeken

Voor het eerst met een e-reader, waardoor ik wat extra plaats krijg in mijn koffer voor andere dingen... en het voordeel dat ik ter plaatse nog kan kiezen wat er precies gelezen kan worden. Reminder: batterij opladen!

Wat neem jij mee op vakantie of waar neem je dan wel de tijd voor? 

Wat ik (niet zo) leuk vind aan naaien...

Naaien is leuk omdat...

... ik nu eindelijk jurken kan dragen die overal goed zitten...

... ik nu zelf stof en model combineer en niet voor compromissen moet gaan...

... ik niet moet vrezen dat ik hetzelfde jurkje draag als de schoonmoeder van de bruid...

... ik vol trots kan zeggen "zelfgemaakt" als iemand vraagt waar ik dat vestje gekocht heb...

... mijn zoon de kleding die ik maak knuffel en niet meer wilt uitdoen...

... ik het heerlijk vind om met een idee of een stofje te starten en dat helemaal zelf af te werken tot een kledingstuk... 

... ik deze hobby kan delen met vriendinnen en we uren kunnen vullen met praten over stofjes, technieken, flaters, tips, patronen, ... en het dus lekker niet hoeven te hebben over het weer...

... ik er afleiding in vind wanneer mijn hoofd vol zorgen zit...

... ik van mooie kleren hou en er nu uren mee kan bezig zijn... 

... ik het niet erg vind dat er weer niks op tv is, want ik wil eigenlijk toch liever naaien...

Minder leuk aan naaien is dat...

... ik nog nooit zoveel het strijkijzer gebruikt heb terwijl mijn berg strijk nog nooit zo groot geweest is...

... het soms echt echt écht niet lukt en je gewoon alles even moet laten rusten...

... ik nu weet dat het tornmesje helemaal niet zo leuk is als ik dacht als kind...

... ik na elk afgewerkt stuk weer keuzestress heb voor het volgende...

... ik niet meer op een normale manier naar kleding kan kijken...

... mijn avonden zo omvliegen dat ik nauwelijks nog toekom aan lezen, brieven schrijven, ....

... mijn hoofd soms blijft malen over ideetjes, aanpak, stofjes...

... ik nu vaker moet stofzuigen en draadjes moet plukken van mijn kleding, en was dat niet de reden dat ik geen huisdier heb?

Opgelet! Als je geen reactie kan plaatsen kan dit je waarschijnlijk helpen!

Nee is ook oké

Een "nee" horen is voor mij niet gemakkelijk. Ik ben soms zelfs zo bang voor een "nee" dat ik zelfs maar niets vraag. Scenario's in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik de kans op een "nee" steeds hoger inschat, en ik weet van mezelf hoe rot ik me daarbij kan voelen, dus laat maar.. Want een "nee" is niet gewoon een "nee", die scenario's tonen ook waarom ik een "nee" te horen zal krijgen. Die persoon of groep heeft me niet graag, vinden dat ik niet goed genoeg ben, vinden mijn vraag belachelijk, veeleisend, ... vul maar aan. Het is gemakkelijker voor ons allemaal als ik niets vraag.

Naar anderen toe sta ik wel altijd klaar met mijn advies volgens de bekende "niet geschoten is altijd mis", "wat heb je te verliezen?" of "een nee heb je, een ja kun je krijgen". Maar ondertussen onderneem ik zelf geen actie... zelfs als ik dat advies eens aan mezelf wil geven en ook mezelf wil zeggen dat een "ja" er misschien ook wel inzit, zelfs dan speelt mijn hoofd een spelletje met me. Want misschien durft die persoon niet eens "nee" zeggen (want hé, dat doe ik ook!), en wordt er "ja" gezegd, maar tegen de zin... en val ik eigenlijk iemand lastig.

Want "nee" zeggen is ook moeilijk... ik wil niemand afwijzen, ik wil niet dat iemand zich slecht voelt omdat ik "nee" heb gezegd, en ik weet hoe slecht het voelt om "nee" te horen. Ik wil graag gezien worden en ik denk dat ik mijn kansen daar vergooi als ik "nee" durf zeggen. Ik wil anderen helpen waar ik kan... als iemand iets vraagt, hoe kan ik dan weigeren?

Op zo'n moment is het goed om eens naar kleine kinderen te kijken, die vragen zonder angst wat ze willen vragen en zeggen gewoon eerlijk "nee" als ze geen zin hebben in wat er gevraagd wordt. Het zijn dan meestal de ouders die zich wat gegeneerd voelen en waarom eigenlijk?

Ik besef meer dan ooit dat we allemaal onze grenzen hebben, maar ook dat we wel mogen vragen. En daar wil ik mijn weg in vinden. Durven vragen naar steun, hulp of advies, vragen om deel te nemen aan iets dat me leuk lijkt, iemand durven uitnodigen, ... en intussen inzien dat een "nee" geen afwijzing hoeft te zijn. En in de andere richting het voor mij juiste antwoord geven op vragen. Alleen "ja" zeggen als het oké is voor mezelf, maar ook "nee" durven zeggen.. of "nee, deze keer niet". Een respectvolle houding, een beetje durf, en het lukt wel...

Kiezen is (tijd) verliezen...

Gisterenavond de laatste bladzijde van een boek gelezen, al heel wat gekeken in de boekenkast maar nog niet kunnen kiezen wat het volgende boek wordt...

Uren kijken naar patroontjes, een heleboel inspiratie opdoen, maar niet beginnen aan een nieuw naaiproject...

Een uur vroeger jezelf klaarmaken voor een avondje uit omdat je weet dat je alles wat in je kleerkast hangt zal passen en waarschijnlijk uiteindelijk maar het eerste outfitje neemt...

Op restaurant 1,5 aperitief verder toch maar hetzelfde gerechtje nemen als je partner omdat je echt niet nog een drankje kan hebben op je lege maag...

Een uur lang afwisselend tussen 2 paar schoenen voor de spiegel paraderen om ze uiteindelijk allebei maar te kopen...

Zonder yoghurt thuiskomen omdat het aanbod echt veel te groot is voor iemand die niet kan kiezen...

Een hele dag je blog willen updaten, maar niet kunnen kiezen en dus uiteindelijk maar iets plaatsen over.... kiezen... en tijd verliezen :)

Zo van die dagen...

Je raakt je sleutels kwijt 2 minuten nadat je ze eindelijk gevonden hebt, je laat de post vallen en terwijl je die aan’t oprapen bent, valt je handtas – die je een keertje niet dicht geritst hebt – en alle inhoud op de grond, je loopt meermaals de kelder in om het avondeten uit de vriezer te halen maar iedere keer ga je eerst iets anders doen daar, dus tegen etenstijd kom je erachter dat er niets ontdooit is, je zet het verkeerde vuur aan en je hebt geen idee waarom dat water niet meer kookt, … En bij het knopen aannaaien, hang je zelf ineens vast…

Zo van die dagen dus dat je best je relativeringsvermogen dichtbij houdt, eens diep ademhaalt en eens glimlacht bij je onhandigheid en verwardheid. Als het dat maar is :)

Onderweg

Op een dag kwam ik mezelf tegen... nee, zo ging het niet bij mij, integendeel. Op een dag wist ik niet meer wie of wat ik was. Ik was van bijna niks meer zeker. Wie ben ik, wat doe ik hier en welke richting wil ik gaan? Geen idee! Maar wat zijn je waarden? vroegen ze dan, die zullen je richting bepalen. Maar zelfs daar was ik niet zo zeker van. Twijfels, onzekerheid, angst, en een negatieve spiraal waarvan ik niet wist hoe ik eruit moest. Maar één ding wist ik wel, ik moest eruit! Dus ik vertrok op reis, een avontuurlijke ontdekkingsreis om mezelf te leren kennen. Ik heb niet veel nodig. Geen rugzak of slaapzak, geen geld, geen paspoort. Alleen mezelf, de juiste mensen om me heen, tijd en een portie doorzettingsvermogen en durf. Een fikse regenbui, blaren onder de voeten, een zware last op de schouders, een doodlopende weg, ... dat hoort er ook bij. Maar hindernissen zijn maar hindernissen waar je over of voorbij kan. Onderweg leer ik nieuwe mensen kennen, ik raak in verwondering door kleine dingen, kom de mooiste plekjes tegen en ik leer elke dag bij. En ook al is het soms moeilijk, het is de moeite waard.