Ik laat 2015 achter me

De kerstboom is al opgeruimd, de sociale verplichtingen zijn min of meer achter de rug, opgelucht haal ik adem. Ik ben blij dat 2015 voorbij is. Niet dat ik verwacht dat met de start van het nieuwe jaar ineens alles gaat veranderen, helemaal niet, maar ik hoop wel dat ik over een jaar kan terugblikken met een ander gevoel. Niet dat alles slecht was, er waren zeker mooie momenten, kleine dingen die me deden glimlachen, nieuwe mensen die ik leerde kennen, stappen die ik gezet heb, ...

2015 was het jaar...

.. dat naaien meer en meer mijn ding werd. Ik kocht goed materiaal, ik kocht nauwelijks nog kleding maar maakte het meeste zelf. Mijn favoriete winkels werden stoffenwinkels. Ik werd beheerster van Gratis Naaipatronen op facebook en stak daar het afgelopen jaar veel (te veel) tijd in. Ik begon een cursus Patroontekenen en ging regelmatig naar het Naaikaffee waar ik leuke mensen leerde kennen.

... dat ik geconfronteerd werd met mezelf en mijn angsten. Dat hetgeen ik zo hard probeerde weg te duwen naar boven werd gehaald. Ik werd overtuigd om er niet langer omheen te gaan, maar het aan te pakken. Dat blijkt nog zwaarder dan ik vreesde en vaak wil ik het opgeven wanneer ik geen verbetering zie. Maar uiteindelijk zet ik nog steeds door en daar mag ik trots op zijn. 

... dat ik stopte met dansen. Ik danste niet meer vanbinnen, het gevoel was weg.. Ik wachtte nog een tijdje af, maar het kwam niet terug. Ik nam een moeilijke beslissing om na 18 jaar dansles te geven ermee te stoppen. Ik hoop nog steeds dat het gevoel terugkomt, dat ik terug sta te dansen in de keuken, gewoon omdat het komt. 

... dat ik eindelijk een openbare blog begon. Het zat al lang in mijn hoofd maar het kwam er niet van. De typische onzekerheden staken steeds de kop op, maar mede door de naaihobby werd de knoop doorgehakt.

... dat ik in mijn oude gewoontes bleef vervallen. Uitstelgedrag, vermijden en wegvluchten. Koppigheid, strengheid en geslotenheid. Maar ook weer rechtkrabbelen en opnieuw proberen. Niet opgeven.

Elk moment is een nieuwe kans, zei iemand me ooit, dus ook de start van het nieuwe jaar. Ik ga ervoor. Geen grote voornemens, gewoon proberen, elke keer opnieuw.

... 

Elk einde is een nieuw begin

En met het einde van de zomervakantie begint niet alleen voor Mr. Gielemans een nieuw schooljaar, maar ook voor mijzelf is het een beetje een nieuwe start, of een heropstart op sommige vlakken. De bedoeling is een min of meer stabiele dag- en weekstructuur te hebben, met een evenwicht tussen nuttige en ontspannende activiteiten, met voldoende sociaal contact. En daarbij nog even zorgen dat ik vooruitgang maak ;)

1. Naaien naaien naaien

Meer tijd voor mezelf betekent meer tijd om te naaien! Ik had rekening gehouden met minder naaien tijdens de grote vakantie, maar ik had toch gedacht iets vaker achter de naaimachine te zitten. Maar meestal was ik 's avonds gewoon te moe om nog iets fatsoenlijk te kunnen in elkaar steken.

Met het begin van het schooljaar kan ik binnenkort ook weer gezellig naar de tweewekelijkse Naaikaffees van Femma. Vorig schooljaar heb ik de laatste keertjes meegedaan en dat smaakte naar meer. Extra punten omdat ik hiermee "tussen de mensen" kom ;)

2. Vrijwilligerswerk

Het ligt nog niet vast, maar ik ga me in de school van Giel aanbieden als leesmama. Misschien ook fruitmama, dat kan ook. "Echt" aan het werk zit er nog niet meteen in, maar een klein engagement zoals dit lukt zeker.

3. Zwemmen

Vorig schooljaar ging ik best vaak zwemmen, alleen ontbrak de regelmaat. Er waren weken waarbij ik dagelijks een uur lang baantjes trok en er waren weken dat ik mezelf niet zo ver kreeg mijn spullen bijeen te rapen en naar het zwembad te gaan. Nochtans weet ik dat fysieke inspanning één van de manieren is om me te ontladen en ontspannen. Zeker nu ik gestopt ben met dansen, merk ik dat emoties en stress in mijn lichaam kruipen en er niet zomaar uitgaan. Het positieve effect op mijn spieren en conditie vind ik natuurlijk ook een grote plus!

4. Iets nieuws leren

Iets nieuws leren zou een erg goede invloed hebben op de mentale gezondheid van de mens. Afgelopen jaar leerde ik naaien en ik kan zeker nog een heleboel bijleren, maar ik wilde toch nog een stapje verder. Echt op naailes, dacht ik eerst, maar eigenlijk heb ik daar niet zoveel zin in. Eigenlijk lukt het best met dat zelf uitproberen en ik heb een paar hulplijnen waarbij ik terecht kan als ik ergens tegenaan loop.

Zelf was ik er niet meteen opgekomen, maar toen ik in mijn favoriete stoffenwinkeltje aan't babbelen was over leren naaien, zelf uitzoeken, graag je eigen ding doen met patronen, ... zei de eigenares "naailes lijkt me niks voor jou, zou je geen cursus patroonontwerp gaan doen". Ik liet dat een tijdje bezinken, ging dan eens rondkijken en ik heb de knoop doorgehakt. Op het einde van het najaar start de opleiding.

Ik heb geen grootse plannen om hiervan mijn beroep te maken, ik ben gewoon enorm geïnteresseerd in hoe een patroon opgebouwd is en ik zou graag de vaardigheden hebben om zelf mijn patronen te kunnen tekenen. Net iets ingewikkelder dan de Lunatiek top en het bananenzakje ;) Het wordt een hele uitdaging, maar ik kijk er wel naar uit.

5. Bloggen

Mijn eerste maanden als blogger zitten erop en ik heb de smaak te pakken. Maar ik wil het ook beter aanpakken en nam daarvoor het boek Make it blog it share it bij de hand. De afgelopen weken werd er wel al wat nagedacht en genoteerd, maar vanaf nu ga ik er echt mee aan de slag. . Ik start alvast met een blogplanning en zal meer structuur proberen brengen in mijn blog. En waar ik vooral naar uitkijk, maar toch ook met een klein hartje: ik heb me ingeschreven voor de Femma Blogschool. Spannend!

6. Werken aan mezelf

Dat betekent in eerste instantie vooral meer therapie, en meer aan de slag gaan thuis met de materie die daar aangepakt wordt. Het belooft best zwaar te worden, maar ik heb die beslissing genomen en ik kan niet blijven vluchten. 

Daarnaast ook op zoek gaan naar mezelf... wie ben ik, wat wil ik en hoe kan ik dat invullen? En dat op individueel, sociaal en professioneel gebied. Dit is echt een blanco blad, raar maar waar. Maar dat belooft dus ook nog interessant te worden.

7. Aanstekelijk leven

Gewoon in de dagelijkse dingen wil ik aanstekelijk leven en daar meer aandacht voor hebben. Een welgemeend complimentje, een glimlach, iemand inspireren of motiveren, een helpende hand zijn. Anders leven. Ik wil vaak, maar wacht af... maar als ik het wel doe, merk ik dat het aanstekelijk werkt en dat de reactie die eruit voortkomt enorm deugd kan doen. Ik ga wel wat uit mijn comfortzone moeten komen, maar is dat niet net goed?

Nee is ook oké

Een "nee" horen is voor mij niet gemakkelijk. Ik ben soms zelfs zo bang voor een "nee" dat ik zelfs maar niets vraag. Scenario's in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik de kans op een "nee" steeds hoger inschat, en ik weet van mezelf hoe rot ik me daarbij kan voelen, dus laat maar.. Want een "nee" is niet gewoon een "nee", die scenario's tonen ook waarom ik een "nee" te horen zal krijgen. Die persoon of groep heeft me niet graag, vinden dat ik niet goed genoeg ben, vinden mijn vraag belachelijk, veeleisend, ... vul maar aan. Het is gemakkelijker voor ons allemaal als ik niets vraag.

Naar anderen toe sta ik wel altijd klaar met mijn advies volgens de bekende "niet geschoten is altijd mis", "wat heb je te verliezen?" of "een nee heb je, een ja kun je krijgen". Maar ondertussen onderneem ik zelf geen actie... zelfs als ik dat advies eens aan mezelf wil geven en ook mezelf wil zeggen dat een "ja" er misschien ook wel inzit, zelfs dan speelt mijn hoofd een spelletje met me. Want misschien durft die persoon niet eens "nee" zeggen (want hé, dat doe ik ook!), en wordt er "ja" gezegd, maar tegen de zin... en val ik eigenlijk iemand lastig.

Want "nee" zeggen is ook moeilijk... ik wil niemand afwijzen, ik wil niet dat iemand zich slecht voelt omdat ik "nee" heb gezegd, en ik weet hoe slecht het voelt om "nee" te horen. Ik wil graag gezien worden en ik denk dat ik mijn kansen daar vergooi als ik "nee" durf zeggen. Ik wil anderen helpen waar ik kan... als iemand iets vraagt, hoe kan ik dan weigeren?

Op zo'n moment is het goed om eens naar kleine kinderen te kijken, die vragen zonder angst wat ze willen vragen en zeggen gewoon eerlijk "nee" als ze geen zin hebben in wat er gevraagd wordt. Het zijn dan meestal de ouders die zich wat gegeneerd voelen en waarom eigenlijk?

Ik besef meer dan ooit dat we allemaal onze grenzen hebben, maar ook dat we wel mogen vragen. En daar wil ik mijn weg in vinden. Durven vragen naar steun, hulp of advies, vragen om deel te nemen aan iets dat me leuk lijkt, iemand durven uitnodigen, ... en intussen inzien dat een "nee" geen afwijzing hoeft te zijn. En in de andere richting het voor mij juiste antwoord geven op vragen. Alleen "ja" zeggen als het oké is voor mezelf, maar ook "nee" durven zeggen.. of "nee, deze keer niet". Een respectvolle houding, een beetje durf, en het lukt wel...

Onderweg

Op een dag kwam ik mezelf tegen... nee, zo ging het niet bij mij, integendeel. Op een dag wist ik niet meer wie of wat ik was. Ik was van bijna niks meer zeker. Wie ben ik, wat doe ik hier en welke richting wil ik gaan? Geen idee! Maar wat zijn je waarden? vroegen ze dan, die zullen je richting bepalen. Maar zelfs daar was ik niet zo zeker van. Twijfels, onzekerheid, angst, en een negatieve spiraal waarvan ik niet wist hoe ik eruit moest. Maar één ding wist ik wel, ik moest eruit! Dus ik vertrok op reis, een avontuurlijke ontdekkingsreis om mezelf te leren kennen. Ik heb niet veel nodig. Geen rugzak of slaapzak, geen geld, geen paspoort. Alleen mezelf, de juiste mensen om me heen, tijd en een portie doorzettingsvermogen en durf. Een fikse regenbui, blaren onder de voeten, een zware last op de schouders, een doodlopende weg, ... dat hoort er ook bij. Maar hindernissen zijn maar hindernissen waar je over of voorbij kan. Onderweg leer ik nieuwe mensen kennen, ik raak in verwondering door kleine dingen, kom de mooiste plekjes tegen en ik leer elke dag bij. En ook al is het soms moeilijk, het is de moeite waard.